12 mayo 2009

Elecciones europeas 2009

Empiezo a escribir este nuevo post en este ya viejo abandonado blog que un día de hace ya 3 años decidí iniciar para luego no continuar. Y mira que me digo a mi mismo: "Tienes que resucitar ese blog y darle rienda suelta a esa vocación tuya de rollista por escrito".
Ahora he encontrado una buena excusa para hacerlo al ver la convocatoria de festival de blogs en el Googlegroup de Politika 2.0 al que se me ocurrió unirme hace unos meses.
Debo reconocer que lo hice por pura curiosidad. Me atrae el tema. Me parece muy interesante ver si realmente se puede conseguir una política hecha desde y por los propios ciudadanos. Si es que entendemos por ciudadanos, claro, todos aquellos miembros de una sociedad que no ostentan cargo político en ninguna institución. Es decir, de entrada ponemos ya una raya entre ciudadanos elegidos y ciudadanos potencialmente electores y estamos dando ya por hecho que existe un divorcio cada vez más acentuado entre ambos colectivos.
Tranquilos, no me voy a ir por las ramas filosofando a estas alturas sobre los fundamentos de la Politika 2.0. Nada más lejos de mi intención que poner eso en tela de juicio. Si fuera así, no me habría interesado por el tema y no estaría ahora dándole a la tecla.
Al grano. Creo que el tema eran las elecciones europeas, ¿no?
Si los políticos (llamémosles ciudadanos elegidos) van formando un grupo cada vez más apartado (con algunas excepciones) de los ciudadanos potencialmente electores, esto se hace especialmente patente en las elecciones europeas.
Más o menos, para todos nosotros resulta fácil identificar lo que se hace en nuestras instituciones más cercanas como ayuntamientos o diputaciones. El tema se va difuminando a medida que vamos ascendiendo de nivel y pasamos a lo autonómico y a lo estatal (unos llaman "nacional" a lo primero y otros a lo segundo), pero aun somos capaces de adivinar una influencia más o menos directa de esas instancias en nuestra vida cotidiana.
Sin embargo, el paso al siguiente nivel de la pirámide resulta poco menos que un abismo insalvable para la mayoría de nosotros, humildes mortales. ¿Âlguien sabe lo que se cuece o deja de cocer en el Parlamento europeo?¿Sirve para algo más que como retiro dorado de políticos en declive dentro de sus respectivos partidos?
Es evidente que si, que en las instancias europeas se deciden cosas que nos influyen directamente ya que si no, no serviría de nada (ni para bien ni para mal) estar en la UE y yo no creo que eso sea así. No es inocuo pertenecer o no a la UE.
Pero a pesar de esta constatación que cualquiera pueda hacer a poco que piense, sigue siendo la europea una instancia que se antoja tremendamente alejada del ciudadano medio. Y a los datos de abstención que suele haber en estos comicios me remito.
Podría extenderme mucho sobre los motivos que contribuyen a que esto sea así (circunscripción única, coaliciones difícilmente reconocibles por los electores, programas electorales desconocidos, ...) pero no creo que sea ahora el momento.
Todo esto me hace pensar que si ya es difícil plantear estrategias de Politika 2.0 en los niveles más bajos de la pirámide (cuesta incluso a nivel de comunidad de vecinos) pensar en trasladarlo a nivel europeo es ahora mismo poco menos que una utopía.
Pero, ¡ojo!, con esto no digo que no haya que luchar por esa utopía.
¿Ánimo y a por ello!

21 enero 2008

Como decíamos ayer...

Hace casi dos años que abrí este blog. Lo abrí sin una intención clara. Ni siquiera sé si alguien llegará a leer alguno de estos comentarios aparte de mí mismo. La verdad es que casi me da igual. Me conformo con que el hecho de plasmar aquí mis impresiones, preocupaciones, alegrías, ... me sirva para conocerme mejor a mi mismo y para ordenar ideas, que nunca viene mal.
Creo que puede ser un ejercicio mental interesante, lo cual es muy de tener en cuenta sobre todo en estos tiempos en que está tan de moda hablar de esa que dicen que es la enfermedad del futuro (¿cómo era el apellido ése?, ¡ay, qué memoria!).
¿Que por qué no he escrito nada desde hace casi dos años? Pues por pura dejadez.
¿Que por qué me ha dado hoy por volver a escribir? Pues yo creo que por dos cosas.
La primera, que últimamente me ha dado por hacer de opinador en algún blog y, la verdad, le he cogido el gustillo al tema así que ¿qué mejor que continuar yo con el mío propio? Porque ya sabemos todos que como en casa de uno no se opina en ningún sitio.
La segunda es que hoy me ha pasado algo que me ha hecho sentirme un poco mayor. Hace tiempo colgué un comentario en el blog de Javier Vizcaíno sobre el tema de envejecer, sentirse viejo, etc. Venía a decir que no hay ninguna frontera clara que nos diga "desde hoy eres viejo", "ya has terminado la adolescencia", etc. Pues bien, hoy me tengo que desdecir. Hoy, tras la correspondiente prueba de llevar un tamgochi colgado durante 24 horas pitando y apretándome el brazo cada 20 minutos, el médico ha llegado a la conclusión de que tengo que empezar a tomar pastillas para la tensión. Y, una vez que se empieza es para toda la vida. Ahí es nada. ¿Hay algo más típico de los abueletes que la pastilla para la tensión? Y, por favor, que no me venga nadie con el cuento de que mucha gente joven la toma, bla, bla, bla.
Desde hoy me siento mucho más cercano a los jubilados que hacen cola en la consulta del ambulatorio para que la enfermera les mire la tensión que de los jovenzuelos que van para ver si les pueden curar el acné.
¡Qué le vamos a hacer! Me compraré un pastillero bonito para lucirlo en los eventos sociales. ¿Hay algo más distinguido que un buen pastillero? Podríamos pensar en un buen coche, un buen reloj, un maletín de piel, ropa de marca pero lo que definitivamente marca la diferencia entre la clase y el "nuevoriquismo" es sacar un buen pastillero a los postres. Uno de esos pequeñitos que lo abres y parece imposible que quepan el pulgar y el índice para sacar la pastillita.
Ahora, eso sí, me ha dicho que de momento me tome sólo media diaria. No sé de qué tamaño serán las pastillitas (aun no las he comprado) pero espero que tengan el tamaño suficiente para que mi natural torpeza no me obligue a acabar ingiriendo las pastillas en polvo. ¿Seré capaz de dividirlas en dos mitades idénticas?¿Qué pasará si la mitad de un día es distinta a la del día siguiente?¿Seré capaz de encontrar las medias pastillas en el pastillero?
En fin, que no hay mal que por bien no venga y que, si bien este hito marca un antes y un después, quizá me sirva para mejorar en glamour y habilidad.
El tiempo lo dirá.
Hasta el siguiente post. ¿Será antes de 2 años? Espero que sí.

07 mayo 2006

NUEVOS TIEMPOS, TIEMPOS REVUELTOS

Vivimos tiempos de cambio y, por tanto, tiempos revueltos.
Tanto a nivel local como global se suceden acontecimientos que nos hacen vivir permanentemente entre la incertidumbre y la esperanza.
Globalización, pobreza, riqueza, inmigración, nacionalismo, imperialismo, progresismo, conservadurismo, xenofobia, enfrentamiento, guerra preventiva, hoja de ruta, liberación, derecho a decidir, autodeterminación, soberanía, nacionalización, terrorismo, intifada, …
Son todos ellos, junto con muchos otros que se quedan en el tintero, términos que definen la realidad del mundo actual y que, de una forma u otra nos acaban influyendo a cada uno de nosotros en el día a día de nuestras vidas.
Da igual nuestra ideología, lugar de residencia o posición socio-económica. No podemos escapar a las consecuencias de lo que ocurre en el mundo. Ya sea como víctimas de un conflicto o como meros consumidores de gasolina para nuestros vehículos particulares. En mayor o menor grado todos estamos implicados y lo que hace cada uno de nosotros acaba teniendo influencia en el resto del mundo.
La intención de este blog es crear un foro de discusión sobre estos temas que en mayor o menor medida a todos nos preocupan.
Será éste, pues, un ámbito de libre expresión que tendrá como único límite el respeto y la cortesía que se le debe a cualquier opinión sea o no similar a la propia.

Ongi etorriak / Bienvenidos / Bienvenues / Welcome / Bemvindos

Hau da Iñakiren blog berria. Iñakiren lehenengo bloga hain zuzen.
Hemen ikusi ahal izango dituzu nire iritziak gai orokorrei buruz.
Zureak ere agertuko dira nirekin konpartitu nahi badituzu.
Ez zait interesatzen nor zaren, bakarrik zure iritziak eta ikuspuntuak.

Este es el nuevo blog de Iñaki. El primer blog de Iñaki, para ser exactos.
Aquí podrás ver mis opiniones sobre temas generales.
Las tuyas también aparecerán si quieres compartirlas conmigo.
No me importa quién seas, sólo tus opiniones y puntos de vista.